Κρίση και τρανσουμανισμός

Το βάθος και η ταχύτατη επιδείνωση της καθολικής και πολύπλευρης σημερινής κρίσης όπως είναι φυσικό έχει προκαλέσει ένα γαλαξία ερμηνειών και αναζήτησης αιτιών. Προσωπικά έχω αναφερθεί σ’ αυτό το μπλογκ σε οικονομικές, ενεργειακές, περιβαλλοντικές, ιστορικές και πολιτικές αιτίες και είμαι σίγουρος πως απλώς σκιτσάρω πρόχειρα μόνο το ορατό τμήμα του παγόβουνου που καταπάνω του πλέει ο Τιτανικός του βιομηχανισμού. Και πράγματι έρχεται ο Γιώργος Ρακκάς και με το άρθρο του “Μηδενισμός και νεολαία” στον Νέο Ερμή τον Λόγιο (τεύχος 16ο, Φθινόπωρο 2017) παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική και ενδιαφέρουσα θέαση της κρίσης σαν εγγενές τμήμα της (υποθετικής) μετάβασης από τον άνθρωπο στον μετάνθρωπο – “στην πραγματικότητα η [νεολαία] αποτελεί πειραματόζωο πάνω στο οποίο το οικονομικό αυτόματο θα αποπειραθεί την έλευση του ‘μετανθρώπου’”. Γράφει ο Ρακκάς:

Μέχρι τώρα η συζήτηση για τον “μετάνθρωπο” διεξαγόταν σε σχέση με τον “τεχνολογικά επαυξημένο άνθρωπο”. Δηλαδή μιλούσαμε για τη δραστική παρέμβαση της τεχνόσφαιρας πάνω στην ανθρώπινη φύση. Για να συντελεστεί, όμως, κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρξουν και οι αντίστοιχες κοινωνικές, ψυχολογικές και εν τέλει ανθρωπολογικές προϋποθέσεις: Όπως η οικονομία της αγοράς απαιτεί την προσαρμογή του κοινωνικού οργανισμού στα πρότυπα μιας κοινωνίας της αγοράς και την ανάδειξη του απόλυτου ατομοκεντρισμού σε κυρίαρχο ανθρωπολογικό πρότυπο, έτσι και ο μετάνθρωπος απαιτεί μια “μετα-κοινωνία” και ένα αντίστοιχο ανθρωπολογικό πρότυπο.

Και παρακάτω:

Συνέχεια

Advertisements

Μια τριπλή γεωπολιτική ήττα

Η επικείμενη λήξη του πολέμου στη Συρία, η άδοξη κατάληξη της κουρδικής “ανεξαρτησίας” και η κατατρόπωση των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία δημιουργούν μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή, ακόμα και στη χώρα μας. Οι καταστάσεις που έχουν διαμορφωθεί δεν οδηγούν σε κάποιο status quo ante, αλλά στην πλήρη ανατροπή των γεωπολιτικών δεδομένων. Οι εξελίξεις είναι πολύ πιο σημαντικές απ’ όσο δείχνουν και δεν νομίζω πως είναι υπερβολή να πούμε ότι από τη Μέση Ανατολή έχει αρχίσει αυτό τον καιρό το τελικό ξήλωμα της Νέας Τάξης Πραγμάτων που διακήρυξαν οι πρόεδροι Bush, πατήρ και υιός. Αν μη τι άλλο, τα πράγματα στη Μέση Ανατολή αποδεικνύουν την αυτοκρατορική υπερεπέκταση[1] της Αμερικής και πόσο εξωπραγματικό, έωλο και βραχύβιο ήταν το “όραμα” για μια παγκόσμια Pax Americana που θα στήριζε την παραπαίουσα χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση. Οι ηττημένες στη Μέση Ανατολή δυνάμεις (ΗΠΑ, Ισραήλ, Σαουδαραβία) χωρίς αμφιβολία διαθέτουν πολλά ακόμα βέλη στη φαρέτρα τους και δεν πρέπει να αποκλείονται νέες επικίνδυνες αναφλέξεις. Ένας ακόμα μείζων πόλεμος στη Μέση Ανατολή φαίνεται πιθανός, όπως με αρκετή επιφυλακτικότητα αναλύει ο γνωστός blogger Saker στο κείμενό του A ZioWahabi attack on Hezbollah and Iran? Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται πως ο κόσμος ιστορικά έχει διαβεί ένα σημαντικό Ρουβίκωνα και το ζήτημα μονοπολικός vs. πολυπολικού κόσμου έχει κριθεί υπέρ του δευτέρου.

Συνέχεια

Η ιστορία απευθύνεται σε ενηλίκους

Έχει νόημα η ιστορία; Είναι τυχαία αυτά που μας συμβαίνουν, μια χαώδης παρέλαση ασύνδετων τραγωδιών και θριάμβων, μια άσκοπη και αδικαίωτη δοκιμασία; Ή μήπως πίσω από την αγωνία του ιστορικού ανθρώπου κρύβεται ένα σχέδιο, ένας μυστικός σκοπός, ένας κάποιος προορισμός; Κι αν όχι σχέδιο, σκοπός ή προορισμός, τουλάχιστον ένα σχήμα, ένα pattern, μια κρυμμένη αλλά υπαρκτή κανονικότητα;

Τι ερώτημα κι αυτό! Μιλάμε για το Άγιο Δισκοπότηρο των φιλοσόφων της ιστορίας. Με κορυφαίο παράδειγμα τον Oswald Spengler και το επικών προδιαγραφών opus του, Η παρακμή της Δύσης (μια μικρή γεύση των θέσεων αυτού του συγγραφέα μπορείτε να βρείτε στο σύντομο βιβλίο του Άνθρωπος και τεχνική σε μορφή PDF και μετάφραση δική μου). Όμως σήμερα εδώ δεν έχω σκοπό να συζητήσω το μέγιστο αυτό ερώτημα από τη σκοπιά φιλοσόφων, ιστορικών και άλλων κατ’ επάγγελμα ή καθ’ έξιν διανοούμενων. Αντίθετα, θα επιτρέψω στην εντελώς μη πολιτικώς ορθή πλευρά μου να παρουσιάσει και να σχολιάσει το πόνημα Η μοίρα των αυτοκρατοριών ενός κορυφαίου Βρετανού ιμπεριαλιστή, ενός βαμμένου καραβανά, του υποστράτηγου sir John Glubb. Μπορείτε να κατεβάσετε αυτό το σύντομο (34 σελίδες Α4) αλλά σημαντικό, κατ’ εμέ βεβαίως, κείμενο σε μορφή PDF και σε δική μου μετάφραση κάνοντας κλικ στον παραπάνω σύνδεσμο. Ένα σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα βρίσκεται στο τέλος του εγγράφου.

Συνέχεια

Αποσχίσεις και συσπειρώσεις

Η πρόσφατη καταλανική κρίση επισφραγίζει με δραματικό τρόπο τις σχεδόν καθημερινές τεκτονικές ανατροπές που συμβαίνουν στο ευρωπαϊκό όσο και στο παγκόσμιο επίπεδο. Η βεστφαλιανή[1] τάξη του κόσμου δεν απειλείται πλέον μόνο από τις μηχανορραφίες, τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τις μυστικές επιχειρήσεις της αμερικανικής αυτοκρατορίας και των συμμάχων-συνεργών της (Ισραήλ, Ηνωμένο Βασίλειο και τις παραφυάδες του – έως ένα βαθμό και από τη Γερμανία και τη Γαλλία, αν και στις τελευταίες αρχίζει να βλέπει κανείς σημάδια… διχασμένης προσωπικότητας). Δεν απειλείται μόνο από την ανάδυση περιφερειακών συσπειρώσεων (πολυπολισμός), αλλά και από μια σειρά αποσχιστικών κινημάτων, που ακόμα και όταν υποκινούνται και χρηματοδοτούνται έξωθεν, διαθέτουν έναν αυθεντικό πυρήνα αιτημάτων εθνικής, πολιτιστικής ή θρησκευτικής ανεξαρτησίας.

Συνδυασμένες με τα αδιέξοδα που προκαλεί η ολοένα και βαθύτερη οικονομική κρίση, οι τάσεις αυτές προκαλούν εύλογα ερωτήματα: Πόσο ρεαλιστικά είναι αυτά τα κινήματα; Υποκρύπτουν άραγε μια πραγματική ιστορική δυναμική ή είναι περαστικά φαινόμενα; Και το κυριότερο, μπροστά στο φάσμα της σταθερής παρακμής του βιομηχανισμού, αποτελούν μήπως τους προδρόμους ενός πολιτικά κατακερματισμένου κόσμου; Ένα πάντως είναι βέβαιο: Οι ιστορικοί συγκρουσιακοί πόλοι του ύστερου βιομηχανισμού σβήνουν σαν το χαμόγελο της γάτας του Τσεσάιρ[2] κι αυτό που αρχίζει να αχνοφαίνεται στον πολιτικό και διεθνοπολιτικό ορίζονται είναι ξένο προς όσα γνωρίζαμε. “Τότο, έχω την εντύπωση πως δεν είμαστε πια στο Κάνσας”[3]. Έτσι η καταλανική κρίση, ανεξάρτητα από την έκβασή της, μας δίνει την ευκαιρία να εξετάσουμε μερικά βασικά ζητήματα και να προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει.

Συνέχεια

Ο μετάνθρωπος ξαναχτυπά!

Ετοίμαζα ένα άλλο κείμενο για να δημοσιευθεί σήμερα στο μπλογκ, όταν είδα σε εφημερίδα την είδηση: “Θα ζούμε για πάντα μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή! Δήλωση κορυφαίου Βρετανού φυσικού” (“Δημοκρατία”, Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017). Και το κείμενο που ακολουθούσε ήταν μια κακοχωνεμένη περίληψη των τρανσουμανιστικών θεωριών για τον “μετάνθρωπο”. Αλλά, σύμφωνα με το ειδησάριο, δήλωσε και άλλα χαριτωμένα ο κορυφαίος αυτός κύριος στην αγγλική φυλλάδα “The Sun”:

Η αθανασία μπορεί σύντομα να αποτελέσει πραγματικότητα για τον άνθρωπο με ένα… απλό “ανέβασμα” των δεδομένων του ανθρώπινου εγκεφάλου σε ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή[…] Ο Κοξ εξήγησε ότι δεν βρίσκει “απολύτως κανένα λόγο” για τον οποίο η ανθρώπινη νοημοσύνη να μην μπορεί να προσομοιωθεί από υπολογιστές[…] Μια τέτοια εξέλιξη θα μας επέτρεπε να ζούμε σ’ ένα κόσμο απεριόριστων εικονικών εμπειριών και τελικά να πετύχουμε την αθανασία. “Δεν νομίζω ότι τα μυαλά των ανθρώπων διαφέρουν από τους υπολογιστές”, πρόσθεσε ο καθηγητής.

Όταν ακούς από τέτοιες φιλοσοφικές αυθεντίες ότι “τα μυαλά των ανθρώπων (δεν) διαφέρουν από τους υπολογιστές”, τότε βεβαιώνεσαι πως κάτι δεν πάει καλά με τα μυαλά των καθηγητάδων. Η άγνοια, η αμορφωσιά, η αλαζονεία και το απροσμέτρητο θράσος των ακαδημαϊκών ηρώων του μοντερνισμού διαγράφει με μια περιφρονητική μονοκοντυλιά ολόκληρες φιλοσοφίες και μεταφυσικά συστήματα μόνο και μόνο επειδή αναπτύχθηκαν στο παρελθόν και όχι στο… θριαμβευτικό σήμερα. Μίλησε η αυθεντία! Τί να πεις; Το θέμα δεν είναι βεβαίως καινούργιο και το βλέπουμε να επανέρχεται κάθε τόσο, παράλληλα με την άλλη αφήγηση περί της συνεχώς επικείμενης οριστικής λύσης στο ενεργειακό πρόβλημα του βιομηχανισμού (βλ. το κείμενό μου Λες και δεν υπάρχει αύριο…). Πρόκειται δηλαδή για μια ακόμα σωτηριολογική ιστορία του μοντερνισμού, που αυτή τη φορά όμως δεν αναφέρεται στις “υλικές” προϋποθέσεις του βιομηχανικού πολιτισμού, αλλά φιλοδοξεί να αποκαλύψει και ένα “νοητικό” μεταβιομηχανικό επέκεινα. Και το μόνο που κατορθώνει είναι να αποκαλύψει τη φιλοσοφική και μεταφυσική ρηχότητα του μοντερνισμού.

Συνέχεια

Αυτοκρατορική ομοφωνία

Ενώ οι περισσότερες δημοσιογραφικές αναφορές στις πρόσφατες γερμανικές εκλογές εστιάζονται στη δυναμική άνοδο του ακροδεξιού AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ελάχιστοι πρόσεξαν κάτι πολύ πιο σημαντικό: Ότι όλα τα κόμματα της γερμανικής Bundestag (SDU/CSU, FDP, SPC, Πράσινοι και AfD) έχουν πλέον μια κοινή επεκτατική και επιθετική ατζέντα στα κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής και της στρατιωτικής πολιτικής. “Αυτοκρατορική ομοφωνία” χαρακτηρίζει την ανησυχητική αυτή σύμπτωση απόψεων το έγκυρο γερμανικό σάιτ german-foreign-policy.com και παραθέτει σχετικές δηλώσεις κομματικών στελεχών και κείμενα για να επιβεβαιώσει το συμπέρασμά του.

Η αναβίωση του γερμανικού ιμπεριαλισμού τα τελευταία χρόνια προσφέρει μια γκροτέσκα και τραγική συνάμα εικόνα του παραληρηματικού κόσμου μας. Η κυβερνώσα ελίτ μιας χώρας σε οξύτατη και μη αναστρέψιμη πλέον δημογραφική κατάρρευση ομόφωνα “οραματίζεται” ηγεμονίες, παγκόσμια προβολή ισχύος, κυριαρχία πάνω σε άλλους λαούς, τη Γερμανία ως παράγοντα χάραξης παγκόσμιας πολιτικής. Ένα αρρωστημένο μείγμα αθεράπευτου ρεβανσισμού, ιδεοληψίας, οικονομικής απληστίας, καλοκρυμμένου ρατσισμού και φυλετικών φαντασιώσεων βρίσκει την ευκαιρία να αναπτυχθεί πάλι πάνω στα ερείπια της πάλαι ποτέ παγκόσμιας τάξης. Τα αλλεπάλληλα στρατιωτικά φιάσκα και η ανοιχτή πια αμφισβήτηση της οικονομικής κυριαρχίας του μέχρι πρότινος παγκόσμιου ηγεμόνα (ΗΠΑ) έχουν ανοίξει διάπλατα την πόρτα σε ένα πρωτοφανή γεωπολιτικό αναθεωρητισμό. “Γιατί όχι και εμείς” είναι η κυρίαρχη σκέψη πολλών εθνικών ελίτ και η γερμανική ελίτ βεβαίως δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από αυτό το νέο παγκόσμιο πάρτυ. Ο προαναγγελθείς πολυπολικός κόσμος απ’ ό,τι φαίνεται θα είναι ένας ατέλειωτος σκυλοκαβγάς για τα απομεινάρια και τα ερείπια του βιομηχανισμού.

Συνέχεια

Λες και δεν υπάρχει αύριο…

Ομολογώ μια μεγάλη αδυναμία μου – κουσούρι θα έλεγα. Οι περισσότεροι γύρω μου, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, βλέπουν συνεχώς μπροστά τους κάτι που εγώ είμαι ανίκανος να δω: Μια ενεργειακή Αμάλθεια. Σίγουρα γνωρίζετε την ιστορία της διάσημης αυτής κατσίκας. Έτρεφε με το γάλα της τον Δία όταν αυτός ήταν μωρό σε μια σπηλιά του όρους Ίδη στην Κρήτη και μια μέρα το θεϊκό μωρό παίζοντας τής έσπασε το ένα κέρατο και από εκεί ξεχύθηκαν όλα τα καλά του κόσμου, όλος ο πλούτος της γης, όλη η αφθονία. Οι φίλοι μου, λοιπόν, και οι περισσότεροι γύρω μου, όπου κι αν στραφούν βλέπουν πακτωλούς ενέργειας εσαεί έτοιμης να κινεί τα αυτοκίνητά τους, να φωταγωγεί τα σπίτια τους, να τροφοδοτεί τα εργοστάσιά τους, να εκτοξεύει στο διάστημα τα διαστημόπλοιά τους που μια μέρα, λέει, θα κατακτήσουν τους πλανήτες και τα αστέρια – με δυό λόγια βλέπουν χειροπιαστή την αφθονία, την άπειρη επέκταση, την εκθετική[1] ανάπτυξη, τον υλικό πλούτο, την έξοδο του ανθρώπου από το βασίλειο της ανάγκης και τη θριαμβευτική είσοδό του στο βασίλειο της ελευθερίας! Κι αν δεν το λένε με τέτοια λόγια, εκεί αναπόφευκτα οδηγεί η ακλόνητη βεβαιότητά τους για την αιώνια πρόοδο και την άπειρη ανάπτυξη (βλ. Η παρεξήγηση της πραγματικότητας).

Συνέχεια

Μια ματιά στο ελληνικό μέλλον

Πήρα σήμερα τη μεγάλη γυάλινη σφαίρα μου και είπα να ρίξω μια ματιά στο ελληνικό μέλλον. Για να είμαι ειλικρινής, όχι ακριβώς στο μέλλον, αλλά στα καβαφικά προσερχόμενα – τις ορατές δηλαδή κινήσεις της ιστορίας που σαν βαριά, φορτωμένα σύννεφα μαζεύονται στον ορίζοντα. Δεν υπάρχει εδώ καμιά ιδιαίτερη μαντική ή μετεωρολογική ικανότητα. Όταν βλέπεις τέτοια σύννεφα στον ορίζοντα κι όταν ξέρεις την ταχύτητα και την κατεύθυνση του ανέμου, μπορείς να δηλώνεις με σιγουριά: “Το απόγευμα θα βρέξει”.

Ας δούμε, λοιπόν, τις “βροχές” που μας ετοιμάζουν τα προσερχόμενα. Όσοι έχουν μπει στον κόπο να ρίξουν μια ματιά και σε άλλα κείμενα αυτού του μπλογκ θα έχουν διαπιστώσει πως η ερμηνευτική μου προσέγγιση είναι εστιασμένη και ιεραρχική. Υποστηρίζω δηλαδή πως στις μέρες μας συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο μια μείζων καταστροφή σε αργή κίνηση, μια μέγιστη δηλαδή πολιτισμική μεταβολή που διαλύει αργά αλλά σταθερά το βιομηχανικό σύστημα και τον πολιτισμό που αυτό δημιούργησε τους τελευταίους πέντε αιώνες. Αυτό είναι το κυρίαρχο θέμα του μπλογκ και μπορεί κανείς να δει την επιχειρηματολογία μου σε όλα σχεδόν τα άρθρα που παρουσιάζονται εδώ. Η πολιτισμική αυτή μεταβολή είναι τόσο οριστική, βαθιά και μη αναστρέψιμη που επηρεάζει καθοριστικά όλες τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες και εξελίξεις του καιρού μας, την καθημερινότητά μας, το μέλλον των παιδιών μας και την ίδια μας την ατομική και συλλογική επιβίωση. Όσο και αν οι κυρίαρχες ελίτ ανά τον κόσμο, τα φερέφωνά τους και οι συνοδοιπορούντες χρήσιμοι ηλίθιοι επιμένουν να αναμασούν το αφήγημα της “προόδου” και της “ανάπτυξης” (βλ. Η παρεξήγηση της πραγματικότητας) και να επαναλαμβάνουν ad nauseam πως η παρούσα κακοδαιμονία είναι απλώς μια περαστική κρίση, ένας κάπως βαρύς, είναι αλήθεια, “χειμώνας Κοντράτιεφ” ή κάτι παρόμοιο (βλ. Κρίση και παγκοσμιοποίηση), η περιβάλλουσα πραγματικότητα τους διαψεύδει: Η κρίση βαθαίνει συνεχώς χωρίς να διαφαίνεται κάποιο τέλος, οι γεωπολιτικές εντάσεις παίρνουν επικίνδυνες μορφές, νέες απειλές εμφανίζονται και οι κοινωνίες των ανθρώπων συνεχίζουν να φτωχοποιούνται και να χάνουν σταθερά τη συνοχή τους.

Συνέχεια

Η παρεξήγηση της πραγματικότητας ή η λάθος αφήγηση σε χαλεπούς καιρούς

Η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να διαψεύδει κάποια στιγμή τις περιούσιες ιστορίες μας. Τρανό παράδειγμα η αφήγηση της προόδου και της ανάπτυξης. Επί τέσσερις-πέντε αιώνες ενέπνευσε, διαμόρφωσε και καθοδήγησε ιδεολογίες, πολέμους, επαναστάσεις, πολιτικά και οικονομικά σχέδια, ατομικές και συλλογικές φιλοδοξίες, στόχους και επιτεύγματα ζωής. Ό,τι δεν μπορούσε να ενταχθεί στο μεγάλο πολιτισμικό πρόγραμμα της προόδου και της ανάπτυξης ήταν εξ ορισμού αντιδραστικό, ξεπερασμένο, passé – κι έπρεπε να εξωπεταχτεί στο πυρ το εξώτερο ή καλύτερα στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Αληθινή ατμομηχανή της ανθρώπινων υποθέσεων από τον 16ο αιώνα μέχρι πρόσφατα, η μεγάλη αυτή αφήγηση ήταν η ψυχή, το ζωτικό παράδειγμα, η élan vital του βιομηχανικού πολιτισμού. Κεντρική, θεμελιακή της πρόταση: Υπάρχει μια σαφής και μη αναστρέψιμη κίνηση στην Ιστορία από το χειρότερο στο καλύτερο, από το λιγότερο στο περισσότερο, από το απλούστερο στο πολυπλοκότερο, από το καλό των λίγων στο καλό των πολλών – ένα αναμφισβήτητο μεταφυσικό άνυσμα, ένα βέλος νοήματος και σκοπού που τανύζεται προς την αποθέωση του ανθρώπου. Τίποτα, υποστηρίζει η μεγάλη αφήγηση, δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην ακατανίκητη αυτή δύναμη. Κι αυτό ήταν αλήθεια για ένα διάστημα. Ολόκληρος ο πλανήτης μεταμορφώθηκε ριζικά από το μαγικό άγγιγμά της, οι παραδοσιακές αξίες και τρόποι ζωής εξαφανίστηκαν για να αντικατασταθούν από την πιο αδυσώπητη οικονομική μηχανή στην ανθρώπινη Ιστορία, από μια ιδεολογία ανίκανη να αποδεχτεί οποιαδήποτε άλλη άποψη, από ένα πολιτικό σύστημα που μανιακά κυνηγά την απόλυτη επικράτησή της σε κάθε γωνιά της Γης.

Αυτό που έχουμε σήμερα είναι η έσχατη συνέπεια αυτού του παραδείγματος, ένας κόσμος που πιστεύει βαθιά πως δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη φιλοδοξία, σύνορα στην ανθρώπινη επέκταση, εμπόδια φυσικά, πολιτιστικά, πολιτικά, οικονομικά ή ψυχολογικά που δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Αυτό που έχουμε σήμερα μπροστά μας είναι, κατά τη λογική της αφήγησης, μια πνευματική σουπερνόβα, μια εκρηκτική θετική ανάδραση, μια εκθετική εκτίναξη του ανθρώπινου λόγου προς το άπειρο.

Συνέχεια

Το γερμανικό πρόβλημα

(Για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, αυτό το άρθρο, γραμμένο τον Δεκέμβριο 2011, δεν δημοσιεύθηκε ποτέ στο μπλογκ, αν και μπορείτε να το βρείτε στη συλλογή Προσερχόμενα. Αν και έχουν περάσει έξι περίπου χρόνια από τότε, οι βασικές επισημάνσεις και προβλέψεις του ήταν μάλλον ακριβείς. Η στραγγαλιστική λαβή της Γερμανίας στη χώρα μας, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, συνεχίζεται και γίνεται πιο πνιγηρή, η Ευρώπη και το ευρώ συνεχίζουν να βυθίζονται, οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες των Γερμανών προκαλούν πλέον φανερά τους Αμερικανούς, η στρατιωτική παρουσία της Γερμανίας (έστω μικρή και αφανής ακόμα) επεκτείνεται εκτός του Αφγανιστάν στη Συρία, τη Σομαλία και ποιός ξέρει πού αλλού – γεγονότα που επιβεβαιώνουν τη βασική θέση του άρθρου, την ύπαρξη δηλαδή γερμανικού αυτοκρατορικού σχεδίου, κάτι που έχει αρχίσει να γίνεται διεθνώς αντιληπτό. Οι μόνοι που δεν φαίνεται να το έχουν πάρει είδηση είναι οι Έλληνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ευρωμανείς καθηγητές και διανοούμενοι.)

Πίσω από τον ορυμαγδό των καθημερινών ειδήσεων και αναλύσεων για την οικονομική κρίση, πέρα από τις συνεχώς διαψευδόμενες προβλέψεις για ανάκαμψη και ανάπτυξη, την ώρα που το ευρώ και η Ευρωζώνη έχουν μπει πλέον βαθιά στη Ζώνη του Ημίφωτος με προβλεπτή και αναπότρεπτη τη μοιραία κατάληξή τους, από τα ερείπια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αρχίζει να αναδύεται μια νέα και απίστευτη για τους περισσότερους πολιτική και γεωπολιτική τάξη. Γιατί όμως απίστευτη; Η εξουσία, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό: Τη θέση του θνήσκοντος ευρωπαϊκού μορφώματος, ή έστω ενός μεγάλου τμήματός του, σπεύδει να καταλάβει η Γερμανία επαναλαμβάνοντας για μιαν ακόμα φορά τον ιστορικό εαυτό της. Αλλά τί μορφή μπορεί να πάρει το νέο αυτό γερμανικό εγχείρημα, πού μπορεί να στηρίζεται και τί προοπτικές μπορεί να έχει; Τα ερωτήματα αυτά είναι δυνατόν να απαντηθούν μόνο αν δίπλα στις σημερινές συγκυρίες τοποθετήσουμε το ιστορικό παρελθόν του βασικού αυτού παίκτη του διαγραφόμενου νέου ιστορικού δράματος.

Συνέχεια